خوبی و توقع

مجبورم با حقایق زندگیم به خصوص از نوع تلخش روبرو بشم وگرنه نمیتونم واقعا زندگی کنم. ضعف هایی که فقط خودم میدونم و رازهایی که تحمل فکر کردن بهش رو ندارم... زخم هایی که از سالهای دور و نزدیک همراه منه... تحمل زخم ها بخشی از بزرگ شدنه.... ترس از روبرو شدن با حقایق خیلی بده ولی بهونه آوردن - از روبرو شدن با اون ترس - از اونم بدتره.

بعضی آدم یا حتی بعضی اتفاقات مثل یه   دیوار   هستند بزرگ و بلند و قطور که هیچ راه عبور بهت نمیدن... باید ازشون گذشت ... اصلا مهم نیست چقدر اون دیوارها بلندن ... چون اون توی مسیز هدف هستند ... باید ازشون گذشت.